Reisverhaal Cuba, arme Cubanen

Reisverhaal van J. Hendriks Titel: Arme Cubanen Ingestuurd aan reisimpressies.nl door: J. Hendriks 14 daags verblijf in toeristencentrum Varadero met verkenning van Cuba Land(-en): Cuba Laatst bewerkt: 18-08-2010, 13:42 Na een lange vlucht van 10 uur (gelukkig hadden we tegen meerprijs in de econnemy-class stoelen met extra beenruimte gereserveerd) zijn we geland op het vliegveld van Varadero. De eerste dag hadden we nodig om de gemiste nachtrust in te halen. Hoewel we een week de beschikking hadden over een huurauto, hebben we toch een dagexcursie naar Havana geboekt bij de Nederlandse gids omdat die afraadde om zelf met de auto naar Havana te gaan. Het eerste uitstapje ging naar het stadje Cardenas, zo'n 20 km van Varadero. Hier kregen we al een aardige indruk van het alledaagse leven. In het centrum zagen we veel verwaarloosde koloniale gebouwen. Echte toeristische attracties waren er niet. Het verkeer bestond voornamelijk uit paard- en wagens. Op de terugweg wenkte een Cubaan dat we verkeerd reden (wegwijzers doen hun naam eer aan: ze zijn allemaal weg). Hij stapte bij ons in de auto en loodste ons het stadje uit. Als dank gaven we hem een fooi, waar hij echter niet tevreden mee was. Bij het bezoek aan het 40 km van ons hotel gelegen Matanzas werd onze auto op de parkeerplaats "bewaakt" tegen een vergoeding van omgerekend 1,50 euro. Ook hier verwaarloosde gebouwen en geen echte bezienswaardigheden. Wel een opmerkelijke pizzeria Louvre, waar mensen buiten in de rij stonden te wachten om binnen te mogen gaan. Omdat er verder in de omgeving van Varadero weinig uitstapjes mogelijk waren, zijn we toch zelf met de auto naar het 140 km verder gelegen Havana gereden. Onderweg hebben we in een restaurantje in gezelschap van honderden vliegen een tortilla gegeten. Toen we vroegen om servetten werd voor ons rose toiletpapier gehaald op de wc. Voor Havana verdwaalden we weer. Een behulpzame Cubaan vertelde ons dat we door de tunnel moesten maar dat die vandaag gesloten was en we helemaal om de haven heen moesten rijden. Hij wilde wel mee ons de weg wijzen. Dat vonden wij niet nodig en zijn op eigen houtje door de tunnel (die helemaal niet dicht was) zo het historisch centrum van de stad ingereden. Ook hier werd onze auto voor een klein bedrag de hele dag bewaakt. De wandeling door de oude stad bracht ons op enkele mooie pleinen met een aantal gerenoveerde gebouwen. Ook op de terugweg reden we door het ontbreken van wegwijzers tientallen kilometers verkeerd. Dit dagtochtje hebben we nog een keer herhaald. De georganiseerde excursie bracht ons naar een sigarenfabriek in Havana waar onder oorverdovend propagandageschal zo'n 800 mannen en vrouwen volledig handmatig sigaren zaten te maken. Het bezoek aan het rummuseum met zijn miniatuur suikerfabriek en treintje was saai, mede omdat de gids slecht verstaanbaar Engels sprak. Een andere dagexcursie bracht ons naar het monument en mausoleum van Che Guevara in Santa Clara, naar het prachtig gerenoveerde Parque Jose Marti in Cienfuego en naar het schilderachtige Trinidad, waar helemaal geen verkeer was. Wist u dat alle Cubanen ongeveer hetzelfde verdienen namelijk 12,00 euro per maand dat dit uitbetaald wordt in Cubaanse pesos dat hiervoor de meest noodzakelijke levensmiddelen voor ca. 12 dagen kunnen worden gekocht dat schoenen, kleren en luxe artikelen alleen kunnen worden gekocht met ander geld dat de Cubanen dit ander geld "zwart" moeten verdienen om te kunnen overleven dat dit ander geld hoofdzakelijk door Cubanen, die in de VS wonen en door toeristen in omloop wordt gebracht dat gewone Cubanen, met uitzondering van de oldtimers van voor de revolutie, geen autos mogen bezitten dat dit voorrecht is weggelegd voor partijbonzen, doktoren en atleten dat hierdoor het verkeer hoofdzakelijk bestaat uit toeristenbussen, bussen voor openbaar vervoer, taxis en paard- en wagens dat deze taxis Ladas zijn dat huizen kopen en verkopen verboden is en dat overtreders hun huis en geld kwijt kunnen raken Tot slot: Een Cubaanse gids wilde toch in het bezit komen van een huis. De moeder van zijn vriendin is toen getrouwd met de huiseigenaar (een huwelijk tussen zijn vriendin en de huiseigenaar zou door het leeftijdsverschil in de gaten zijn gelopen). Na 2 jaar huwelijk kon het huis op naam van deze moeder worden gezet, die het vervolgens schonk aan haar dochter. Uiteraard is het huis onder de tafel betaald.